 |
|
Şevket
ÇORBACIOĞLU
Teknopolitika |
 |
|
Ülkemiz üzerinden numara çevirenler, bir numarayı ülkemizde aratıyor, birilerine göre bir numara ABD. O zaman bizim iki numarayı aramamız gerekmiyor mu? Konuya sevgili Mustafa Mumcu ile başlamak istiyorum. Sevgili Mustafa Mumcu 29/11/2009’da aramızdan ayrıldı. İki ay önce (07 / 09 / 2009) “Ben de Ergenekoncuyum” başlıklı yazısında şunları söylüyor: “Gizlim kapaklım yok, ben de Ergenekoncuyum. Silivri'ye kapatmaları zor, zira hiçbir örgüt üyesi değilim. Öyle fotokopi evraklarla filan bir bahane bulup alırlarsa bilemem. Ama devletim aleyhine hiçbir şey yapmadım, tek kişilik Ergenekoncuyum. Kendi halinde, düşünce bazında...” Şu yorumu yapmışım:
“Ben de 1 numara kim? diye düşünüyordum; anlamıştım bunda bir numara
olduğunu. :)) Güzel ve yürekten bir yazı kutlarım..” Onlar alıp götüremediler meçhule, kendi gitti yüreğiyle. Sevgili Mumcu,
seni anmak adına, senin son yorumunla yazımı sürdürmek istiyorum: Bizde “1 numara”yı arayan numaracı ikinci cumhuriyetçilerin, Cumhuriyetimizi de numaraladıklarını biliyoruz. Numaracılar, darbe senaryoları bütününde, es geçtikleri gezegenimizdeki “1 Numara”ya değineceğim, tuşların aşkına. Uzun zamandır bu konu da yazmıyordum, nedeni, bıkkınlık yaratması, çünkü hep aynı senaryolar oynandığı için aynı şeyleri tekrarlayarak insanları bıktırmıştım. Bu nedenle farklı belgeler bekledim. Belgenin bana gelişi olası değildi, çünkü ‘Taraf’ değildim. “Düşünmek taraf olmaktır” demelerine karşın, taraflı olamamışım. Olmam da... Peki belge toplayarak ne yapacaktım? Gizdeki darbeye karşı darbe hazırlığı yapacak değildim ya, yazacaktım elbet! Fakat neyi? Geleneksel darbe korkularını siyasi ranta dönüştürüp, sivil darbelere özlem duyanları… Bilindiği gibi, o dillerden düşmeyen “28 Şubat” görüngüsü (Fr. Fenomen diyorlar) için ‘balans ayarı” diyorlar: Doğrudur, fakat eksiktir; bu ayar çok partili döneme geçildiği günden beri yapılmaktadır. Kim tarafından? 28 Temmuz 1914 yılında başlayan ‘Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra ‘Kürenin efendisi’ olan, sermayenin efendisi ve onun gezegenimizdeki taşeronları tarafından. Süreç, ABD’nin; Bağlaşık (Ar. İttifak diyorlar) devletler karşıtı Anlaşma (Ar. İtilaf diyorlar) devletlerin yanında yer almasıyla işlemeye başladı. Birinci Dünya Savaşı’nda, bizimle birlikte bağlaşık devletler tarafında olan Almanya yenilince biz de yenilmiş sayıldık ve Almanya o gün bugündür yenilgiyi, yani teslimiyeti yaşıyor. Biz ise İkinci Dünya Savaşı’ndaki duruşumuz ve de emperyal güçlere karşı verdiğimiz “Kurtuluş Savaşı” ile attığımız tokattan bu yana sürekli balans ayarı ile teslim alınmaya çalışılıyoruz. Buna kimsenin karşı çıkacağını zannetmiyorum, karşı çıkacakları konu, ABD’nin Almanya’yı teslim aldığını yazmam. Eğer buna itirazı olan var ise, ABD aynen kendisi gibi eyaletlere (16) böldüğü ve Federal Parlamenter Cumhuriyet’e dönüştürdüğü Almanya’ya konuşlandırdığı 120 bin Amerikan askerin yanıtını versin bana. Bana kimse uydurmaları (Arapça. Maval) okumasın! Almanya dünyanın 3. büyük devi değil ABD’nin Avrupa’daki güçlü karargâhıdır, İsrail de Ortadoğu’daki karakolu... Soruyorum: Almanya, Afganistan’daki askeri gücüyle ABD ve Büyük Britanya’dan sonra en çok askeri güç gönderen ülke değil mi? Bırakın Obama öncesi Almanya ve ABD çekişmesini; tümü danışıklı dövüş; bilmiyor mu insanlar Obama seçilmezden önce, Avrupa’da ilk durak olarak Almanya’yı tercih etmesinin gerekçesinin, büyük bir bölümü İkinci Dünya Savaşı sonrası Almanya’ya gelen asker ve onların ailelerinden oluşan ABD’liler olduğunu -ki kendisi de itiraf etmiştir- Almanya ve ABD’nin yakın dost olduklarını ve bu sürecin, Almanya'nın savaş sonrasında tekrar endüstrisinin kurulması için 1948’deki ABD Marshall Planı ile başladığını kim yadsıyabilir? Amerikan Ordusu’nun II. Dünya Savaşı sonrası kurduğu ve kendi toprakları dışındaki en büyük üssünün Almanya’da olduğunu ve bu üssün ABD’nin Avrupa’daki hava gücü ve aynı zamanda Nato’nun lojistik tesislerinin merkezi olduğunu bilmiyor muyuz? Almanya'da, Amerika Birleşik Devletleri tarafından konuşlandırılmış nükleer silahlar bulunmuyor mu? Bugün, bu küresel efendinin ülkemizi de eyaletlere bölmek isteyip istemediğinin yanıtını verebilir misiniz? Anadolu insanı
bugüne kadar buna izin vermedi ve Büyük Önder Atatürk Almanya ile
alınan yenilgiyi yengiye dönüştürdü, yani asla teslim olmadı. Bugün
aşağılanan, o günün koşulunun zorunlu tek partili döneminde İkinci
Dünya Savaşı’na (1 Eylül 1939) dün, Amerikan mandası isteyenleri,
Ali Kemalleri ve bugünün postmodern mandacı Ali Kemalleri lütfen
aklına getir) 1950 sonrası sürekli bizi yenilgiye uğratmanın ‘marchal’lığı
içindeler. İçimizdeki İrlandalılara göre tek parti yönetimi otoriter ve baskıcı idi. İkinci Dünya Savaşı’nın galibi ABD ve İngiltere de aynı şeyleri düşünmeye başladı. Özellikle İngiltere, çünkü Anadolu insanı ve Atatürk’ten yediği tokadı unutamıyordu İngiltere ve diğer emperyalist güçler. ABD de buna hazırdı, çünkü gezegeni ele geçirmek istiyordu. Bu nedenle II. Dünya Savaşı’na katıldı. Önünde ÜÇ tehlike vardı. SSCB, Japonya ve Hitler’in Nazi Almanya’sı. 7 Temmuz 1937’de Çin’e saldıran ve 9 Eylül 1945’te durdurabildiği Japonya, ABD’nin ilk hedefiydi… Aslında SSCB’nin de hedefi Japonya idi, çünkü Hitler’in Nazi Almanya’sı ile 25 Kasım 1936 tarihinde Anti-Komintern Paktı'nı imzalamıştı. Japonya Büyük Okyanus'ta olası bir Amerikan askeri müdahalesini önlemek amacıyla ABD’nin Pearl Harbor askerî üslerine (7 Aralık 1941) saldırdı. Ve Japonya ABD ve müttefikleriyle bilfiil 8 Aralık 1941’de savaşa başlamış oldu. Japonya’yı durdurmakta zorluk çeken ABD 6 Ağustos 1945’te Hiroşima ve 9 Ağustos 1945’te de Nagazaki’ye Atam bombası atarak işi bitirdi. Gezegeni ele geçirmek isteyen bir diğer saldırgan ülke de; Hitler’in Nazi Almanya’sı idi. Bu amacı için dünyanın en büyük enerji kaynağı kömür madenleri için Polonya’ya saldırmıştı (1 Eylül 1939) ve Japonya ile ortak hareket ediyordu. Aslında SSCB, Alman yayılmacılığına karşı İngiltere ve Fransa ile dayanışma içinde olmak istemiş, fakat bu isteği her seferinde reddedilince 23 Ağustos 1939 günü Hitler’in Nazı Almanya’sı ile saldırmazlık paktı imzalamak zorunda kaldı. Amacı, Nazilere karşı savaş hazırlığı yapmak için vakit kazanmaktı. Stalin (SSCB) saldırmazlık paktı tek taraflı olarak kaldırdı, çünkü o da Hitler gibi yayılmacı politikalarında ısrarlı idi, öyle ki; Türkiye’den bile toprak istiyordu. Türkiye dışında diğer istekleri yerine geldi (Türkiye’den toprak alamamış, çünkü içimizdeki İrlandalıların tanımladığı tek partili otoriter ve faşizanla suçladıkları liderlerle başarılmıştı). Bu ara İngiliz ve Fransız ve ABD emperyalistleri Nazileri kışkırtıyorlardı SSCB’ye saldırsın diye ve sonunda (1941) Hitler Sovyetlere saldırdı. Ne mi oldu? Ne olacak; Stalin bu sefer müttefiklerin yanında yer aldı. Faşizmin yenilmesinde II. Dünya Savaşı’nın en ağır bedeli ödeyen güç olarak (24 milyon ölü) müttefiklerin yanında Nazi Almanya’sına karşı kazandığı zafer uluslararası alanda gücünü ve popülaritesini artırdı… Ve sonunda; ABD ve SSCB
gibi süper güçler ortaya çıktı. Nato ve Doğu Bloğu olmak üzere iki
kutuplu güç dengesi oluştu, bu da Soğuk Savaş’ın başlangıcı idi.
Ülkemiz insanı
uyarılara yabancı değildir. Gün geldi 2000’ler
sonrası bu uyarısın tekrarladı, fakat anlayan olmadı: Fakat, 2000’ler sonrası; emperyalizme vurduğu darbe nedeniyle, emperyalist ve onun yerli işbirlikçileri, Kurtuluş savaşının öncüsü Atatürk ve Anadolu insanından intikam almak adına, Atatürk ilke ve devrimlerine saldırmak için, her koşulda kullandıkları askerin Kemalist duruşunu kırmak için; Demokrasiyi araç olarak kullanarak, sanal darbeler ortamı yaratmanın kurgularına girdiler.. Öncelikle şu
darbelerin ve o’nu tamamlayan askeri uyarıların (Ar. Muhtıra diyorlar),
doğrusu askerin siyasete karışmasının (Ar. Müdahale) zamandizinine
(Fr. Kronoloji diyoruz) bir bakalım: İlk uyarı (muhtıra) ise 12 Mart 1971 uyarısı (muhtırası) olarak söylense de; ilk uyarının 3 Mayıs 1960’da Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Cemal Gürsel tarafından Milli Savunma Bakanı Ethem Menderes’e verildiği savlanır. Bilindiği gibi; 1946'da Demokrat Parti (DP) kuruldu. İsmet İnönü’nün de büyük gayretleriyle çok partili demokrasi sürecine geçilmiş ve sonrasında 1950'de otuz yıllık tek parti iktidarının simgesi CHP iktidarı yerini DP iktidarı gelmiş, Adnan Menderes Başbakan, Celal Bayar Cumhurbaşkanı olmuştur… DP süreci alabildiğine
hız kazanır. Emperyaller ve Atatürk karşıtları harekete geçmiştir
artık… İkinci seçimlerde (1954) de oylarını artıran DP, ülkenin yapay umudu olarak gösterilir oldu. Adeta Halkla bütünleşen izlenimi yaratılarak sosyal, ekonomik ve askeri alanlarda ülkeyi ileri noktalara taşıyor kanaati oluşturulmaya çalışıldı ve ABD Başkanı Eisenhower'in isteğiyle Türkiye İsrail'i tanıyan ilk Müslüman ülke olarak Araplar ve İslam âlemi ile ilişkilerini kopardı (tıpkı 2000’ler sonrası gibi). İktidar küresel efendilerin güdümündeydi ve onlara bağımlıydı. Halkı oyalamak, onları uyandırmamak için, onların kutsal inançlarını siyasal ranta dönüştürmek için sürekli halkın kutsal inançlarını okşuyordu. İslam ülkelerinden
tamamen uzaklaştırılmıştı. Artık ABD düğmeye basmıştı… Beklenen oldu. Kasım-Aralık (1959) ayları, CHP'nin de gayretleriyle halk bilhassa öğrencilerle birlikte uyarısını (muhtıra) vererek sokağa indi. İktidar yolsuzlukla, ABD uşağı olmakla ve irtica ile suçlanıyordu (ne kadar benziyor değil mi günümüzde..Onun için Başbakan çıkıp, ideolojisinin nefret ettiği Menderes’i bugünlerde siyasi ranta dönüştürür oldu gibime geliyor). İşte DP iktidar süreci, çok partili dönemin ‘Darbeye esas’ askerin önemli uyarısını (muhtırası beraberinde getirmiştir Cemal Gürsel’in bu uyarısı15 maddeyi içermektedir. Bayar’ın istifa etmesi ve Menderes’in cumhurbaşkanı olması,hükümette değişiklikler yapılması, İstanbul ve Ankara Valileri ile emniyet müdürlerinin değiştirilmesi, muhalefet ve basının eylemlerini soruşturan, soruşturma (Ar.tahkikat) komisyonlarının kapatılması, Ankara sıkıyönetim komutanın değiştirilmesi, tutuklu gazetecilerin serbest bırakılması, anti demokratik yasaların tasfiye edilmesi, vatandaşlara eşit davranılması, din istismarının terk edilmesi, maddeleridir..3 Mayıs günü emekliye ayrılan C. Gürsel, halkın,öğrencilerin üzerine askeri birliklerin sevk edilmesini ve Polisin profesörlere karşı kullandığı şiddete şiddetle karşı idi.. Türkiye Cumhuriyeti tarihinde gerçekleşmiş halk ve asker dayanışmasındaki ulusal devrim, 27 Mayıs 1960’da yaşama geçti.. Ulusal devrim klasik askeri emir komuta zinciri içinde yapılmamıştır; bazı düşük rütbeli subayın planları ile icra edilmiştir. Gerekçe; Demokrat
Parti’nin ülkeyi gitgide bir baskı rejimine ve kardeş kavgasına
götürmesi idi. Celal Bayar, Başbakan Adnan Menderes başta olmak
üzere birçok DP’liyi tutuklandı.Genel Kurmay Başkanı Rüştü Erdelhun,
emekli olduktan sonra DP'den milletvekili seçilen eski Genelkurmay
başkanı Mehmet Nuri Yamut ve eski bazı komutanlar da tutuklananlar
arasındaydı. İyi de bu halk
iktidarı; muhalefeti ve basını soruşturan komisyonlar aracılığıyla
mı kuruluyordu. - Meclis görüşmeleri
ya da önergeler sadece Resmi Gazete’de yayınlanabilecekti. AKP için bugünlerde satır aralarında söylenenlere ne kadar benziyor değil mi? Özellikle ‘devlette yer bulan Anadolu insanı’. Soruyorum, “Devlette yer bulan Anadolu insanı mı, yoksa siyasal İslam’ın tabanı mı?” Halkoylamasında
‘Hayır!’ çıksın, bu vaveylayı daha da yükseltecekler, dün ABD tarafından
iktidara getirilenler, ABD tarafından götürüldük diyerek mağdurları
ve mazlumları oynayacaklar... Doğrudur; Ordu'yu politikanın
merkezine oturtulması(Bana göre sonrası darbelerde bu süreç yaşandı.
O süreçlere ses çıkarmayanlar, bugünlerde, 1960 devrimini yerden-yere
vuruyorlar Ali Kemalcıklar-. Tüm bunlar bahane edilerek sivil faşizmin temellerini oluşturmanın yanlışlığını algılayamamak, sizce yanlışların en büyüğü değil midir? Özellikle bugünlerde, bir zamanlar “Amerikan uşaklığıyla” suçladıkları Menderes ve Özal için “Babamız” diye dolananlara mı bu hal inanacak ve faşist anayasaya evet diyecekler. H1960 devrimi daha sonraki yıllarda meydana gelen askeri darbelerden farkı TSK emir komuta zinciri içinde yapılmamış olması şeklinde yorumlayanlar, nedense bunun, halkın ve öğrencilerin desteğindeki ulusal devrim hareketi olduğunu halka kesinlikle anlatmalı. Şu bir gerçek ki ABD’nin bunda da dahli vardır. Nedene kısaca yukarıda değindim.. Fakat 27 Mayıs 1960’i iyi anlamak için, kesinlikle ondan sonra gelişen darbeler ve muhtıralar sürecini işlemek gerekir: Sonrası süreç nasıl geliştiğine bir bakalım; Kanlı Pazar,
16 Şubat 1969 tarihinde İstanbul Beyazıt meydanında ABD'nin 6. Filo'sunu
protesto etmek için 76 gençlik örgütünün toplandığı sırada meydana
gelen olaylardır… Gösteri yapılmadan önceki günlerde Komünizmle
Mücadele Derneği uyarılarda bulunarak halkı tepkiye çağırdı. O gün,
diğer bir grup da Beyazıt meydanında taşlı sopalı beklemeye koyuldular.
İki grup meydanda karşılaştı. Olaylar sırasında Ali Turgut Aytaç
ve Duran Erdoğan adlı gençler bıçaklanarak öldü. Cemal Gürsel'in ani ölümü (1965) sonrası Cumhurbaşkanlığı'na Genelkurmay Başkanı Cevdet Sunay geldi. Sunay'ın yerine 16 Mart 1969'da Memduh Tağmaç getirildi… İnönü’nün öncülüğünde DP’lilerin siyasi hakları iade edildi(14 Mayıs 1969). Ordu karşı idi ve darbeye hazırlanıyordu. Tüm bunları
Amerikan Dışişleri Bakanlığı'nın belgelerinde; 19 Mayıs 1969 akşamı
Ankara'daki Merkezi Haber alma Örgütü'ndeki bir CIA görevlisinin
Washington'a gönderdiği mesajda Türk Silahlı Kuvvetleri'nin müdahaleye
16 Mayıs günü karar verdiği söyleniyordu. Bu gelişmeleri sezinleyen
İsmet Paşa 20 Mayıs'ta Cevdet Sunay’ı mektupla uyarmasına karşın
yanıt alamıyor. 1970'te, çalışma yaşamını ve temel sendikalar mevzuatını düzenleyen 274 sayılı İş Yasası ile 275 sayılı Sendikalar Yasası'nda değişiklik yapan tasarı, 11 Haziran 1970'te cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'ın onaylamasıyla yürürlüğe girdi. Kanunlaşan tasarı esas olarak Türk-İş'ten DİSK'e işçi akışını önlemeyi amaçlamaktaydı. DİSK ve bağlı sendikalar yeni yasaya tepki gösterdiler. Türkiye İşçi Partisi ise söz konusu yasa değişikliklerini Anayasa Mahkemesi'ne götüreceğini açıkladı ve iptal davası açtı. DİSK'li sendikacıların ve yöneticilerin tepkileri, 15 Haziran 1970 sabahı, İstanbul'un belli başlı merkezlerine doğru yürüyüşe geçmeleriyle yeni bir evreye girdi. Gösterilere pek çok fabrikadan 75.000 dolaylarında işçi katıldı. Olayların birinci günü akşamı Bakanlar Kurulu 60 günlük bir sıkıyönetim ilan etti. DİSK ve bağlı sendikaların yöneticilerinin pek çoğu sıkıyönetim mahkemelerince tutuklandılar ve yargılandılar. Kadıköy'de meydana gelen olaylarda 2 işçi, 1 polis ve 1 esnaf yaşamını yitirdi. (16 Haziran'da Ankara, Adana, Bursa ve İzmir'de de küçük çaplı olaylar yaşandı). Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından emir-komuta zinciri içerisinde 12 Mart muhtırası verilmemiş olsaydı, TSK içinde kurulmuş olan ve başında Emekli Korgeneral Cemal Madanoğlu'nun bulunduğu gizli askeri cunta fiilen 9 Mart 1971 tarihinde darbe yapacaktı. (Cunta içine sızmış ve önemli görevler üstlenmiş olan Mahir Kaynak vasıtası ile darbenin önüne geçildi). 12 Mart 1971 darbesine giden süreçte Doğan Avcıoğlu'nun çıkardığı Devrim gazetesi etrafında toplanan ve içlerinde 27 Mayıs Darbesini yapan Millî Birlik Komitesi'nin gerçek lideri.Emekli Korgeneral Cemal Madanoğlu'nun da bulunduğu "Milli Demokratik Devrimciler", o dönemin siyasi partilerinin demokrasi anlayışının bir oyalamaca olduğunu ileri sürerek ulusçu-devrimci yöntem olarak ifade edilen ilkeler doğrultusunda muhalefeti savunuyorlardı. Devrim gazetesinin genel yayın yönetmeni Hasan Cemal çok sonraları anılarını anlattığı Cumhuriyet'i Çok Sevmiştim adlı kitabında o zamanki amaçlarının "ulusalcı" subayları ikna ederek onlarla birlikte bir "Milli Demokratik Devrim" darbesi yapmak olduğunu yazdı (Sınırsız ve kuralsız demokrasi avcılığı yapan Hasan. C’nin şimdiki duruşu size hiç düşündürücü gelmiyor mu?). Nitekim 9 Mart 1971 tarihinde planlanan darbe, içlerinde Mahir Kaynak ve Mehmet Eymür'ün durumu Genel Kurmay Başkanı Memduh Tağmaç ve 1. Ordu Komutanı Faik Türün'e haber vermesiyle akamete uğratıldı. Ve 12 Mart 1971
uyarısı-ki bana göre darbedir- yaşanır oldu ve Üç fidan darağacına
gönderildi. Menderes’i enterne eden mantık ABD’nin bir oyunuydu
bu, gelenekçi (muhafazakâr) halkın gönlünü almak için, Deniz Gezmiş,
Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan’ın idamıyla Menderes’in intikamı alınıyor
imajı yaratılır oldu. Muhtıranın üzerine başbakan Süleyman Demirel istifa etti Kocaeli bağımsız milletvekili Nihat Erim başbakanlığında bir hükümet kuruldu ve 1973 seçimlerine kadar Türkiye'de yarı askeri bir rejim hüküm sürdü. Olguyu tüm detayıyla ele alalım: 12 Mart Darbesi: Polis saldırıları
başlamıştı, çünkü anti-Amerikancı ve anti-emperyalist söylemlerden
içteki işbirlikçiler rahatsız olmuştu. Bu rahatsızlıkların faşist
kitleyi harekete geçirerek gösterdiler. İşbirlikçiler; gösterilerin arkasında İnönü olduğunu savlanarak olguyu 27 Mayıs öncesindeki hareketlerle özdeşleştirirler. Emperyal yağdanlıklara göre; aşırı solcular, 27 Mayıs'ta yarım kalan, "Milli Demokratik Devrim" idealini gerçekleştirmek için hareket geçmişlerdir. Bu hareketi kırmak için, "9 Martçılar" olarak bilinen sol eğilimli subay grubunun Hava Kuvvetleri Komutanlığı'nda toplantı yaptıkları haberini yayarlar ve ardından asker içindeki sağcı kesim 12 Mart 1971 Müdahalesini gerçekleştirir(Bugün ordu siyasi merkeze oturdu diyenler, siyasi merkezin yandaşları bu askerler için zerre kadar laf etmezler. Onlar için ideolojilerine karşı duran ve laik demokratik Cumhuriyet’i savunan askerler faşisttir ve siyasete müdahaleye koşullanmışlardır.) Çelişkiye bakar mısın; 12 Mart Muhtırasının aşırı solcu gençlere yapıldığını savlayanlar, utanmadan 180 derece dönüş yaparak, adeta faşist cunta ile işbirliği içinde değilmiş izlenimi vermek için, 12 Mart’ın; Süleyman Demirel’e, yani halkın büyük desteğiyle önemli başarılı icraatlar yapan AP hükümetine yapıldığını söyleyebilmektedirler. Çünkü Türkiye'nin huzurlu, müreffeh, güçlü bir devlet ve ülke olarak yaşamaya hakkı yokmuş (bugünkü söylemlere ne kadar benziyor. Benzer çünkü, o gün bunları söyleyen kimlikler, bugün Ergenekon kurgulayıcısı AKP için aynı şeyleri söyleyenler.) Adalet Partisi (AP) yönetimine karşı yapıldığı söylenen 12 Mart’ın gerekçesi; ekonomik ve siyasi krizmiş. O zaman, Menderes olayında olduğu gibi bu sürecin arkasında da ABD ve CIA oluyor. Demek ki ABD sosyalist, fakat bizim haberimiz olmamış.. İşin ilginç yanı; 12 Mart’ı yapanların gerekçesi de, Milli Nizam Partisi’nin ve lideri Necmettin Erbakan’ın irticai hareketleriymiş (El insaf, 60 öyle, 12 mart öyle, 12 eylül öyle ve 28 şubat öyle ama irticanın bir türlü önü alınmadı). Öylesi bir dümdüz mantıkla yaklaşılıyor ki, çıldırmamak olası değil; siyasilerin çok güçlü geldiği dönemlerde, devleti ve Cumhuriyeti biz kurduk gerekçesiyle ordu iktidara el koyuyormuş. Ne rastlantıdır ki, her darbe ve uyarı sonrası izin sağ partiler iktidar olmaktadır. Bir düz mantık da benden; o halde bu darbeleri ABD-CIA ile birlikte sağcılar kurgulamaktadır. Öyle ki; Türkiye'nin İslam ülkeleriyle yakınlaşması, U-2 casus uçaklarına izin verilmemesi haşhaş ekiminin yasaklanması vs, Bunların çoğu kesintili CHP iktidarları döneminde olmadı mı?.. Özellikle haşhaş ekim yasağı zaten ABD’nin isteği idi ve bu isteği sağ iktidar yerine getirmişti. Bunun operasyon gerekçesi haşhaş ekiminin serbest bırakılmasıdır, ki bunu da Ecevit hükümeti yapmıştır ve 12 Eylül darbesinin gerekçesi olabilir, 12 Mart’ın değil.. 14 Ekim 1973 tarihinde gerçekleştirilen genel seçimlerde TBMM 15. dönem milletvekilleri seçilmiştir. Bunun sonucunda 185 milletvekiliyle CHP iktidar, Bülent Ecevit'te başbakan olmuştur. 12 Eylül Darbesi: Ve 12 Eylül Darbesi. Bilmem bu darbeyi anlatmaya gerek var mı? Bu darbenin de Demirel’e yapıldığını, Özellikle kimleri beslediğini, bu darbenin de irtica tehlikesi nedeniyle yapıldığını, ABD’nin yaptığını sıralamaya gerek var mı? Darbelerin başat gerekçelerinden biri deTürk-Sovyet ticari ilişkilerinin geliştirilmesinin ABD'yi rahatsız ettiği. İyi de neden Rusya-KGB değil de, her defasında ABD-CIA darbe yapıyor ve her darbe sağın daha da güçlenmesini ortaya çıkarıyor (Sakın bana 12 Mart sonrası Milliyetçi Cephe hükümetlerini es geçerek Ecevit iktidara geldi demeyin...) Burada da düz mantık yürüteceğim; demek ki sol böylesi kurgularda güçlü değil, güçlü olan sağ… söylemiştir. Bir başka gerekçe de, 12 Eylül öncesinde "ABD Türkiye'nin İran'a dönebileceği korkusu imiş.. İyi de aynı ABD çiftliğinde bir cemaat liderini neden besliyor ve de bugünün siyasal İslam’ını neden destekliyor?.. 28 Şubat Müdahalesi ve E-Muhtıra Köşe dönücü iş bitirici Özal dönemi için o birileri diyor ki; 12 Eylül’ün türettiği 1983'ten sonraki Özal'lı yıllar Türkiye'nin kazanılmış zaman dilimi olarak büyük reformlara sürecidir. Devamında çekinmeden. Dahası halkı keriz yerine koyarak; 1980'lerden itibaren ABD'nin İslami hareketlere karşı duruş sergilemeye başlamış ve özellikle 1990'da Sovyet bloğunun çökmesiyle NATO'nun değişen kavramı (Fr. Konsepti) önem kazanarak, İslam medeniyetini ve coğrafyasını hedef almak için "Radikal İslam" veya "İslam fundamentalizmi" kavramlarını gündeme taşıdığını söylemektedirler. Bu yaklaşım siyaset ve sosyal bilime aykırı yaklaşımlardır. Çünkü, ABD ve NATO madem böylesi bir yaklaşım içinde, neden F.Gülen’e sahip çıkmakta ve de siyasal İslam’ın iktidarı için kolaylıklar sağlamaktadır. Evet, doğru ve anlamlıdır; Carter'in Ulusal güvenlik danışmanı Zbigniev Bizezinski'nin 30 Haziran 1986 tarihli U.S. New and Report dergisinde yayınlanan anılarında yer alan "İslam dostlarımızda bastırılmalı, düşmanlarımız da teşvik edilmeli". Hatta Fransa Savunma Bakanı François Leotard (29 Eylül 1994) "NATO'nun kendisini İslamcı fundamentalizmden gelen tehdide göre yönlendirmesi gerekir". Sonrasında; NATO Genel Sekreteri Willy Claes: "Köktendincilik Komünizmden daha tehlikelidir... lütfen bu tehlikeyi küçümsemeyin..." Bu sözleri yerine getirmek için, İslamiyet’in bir kanadı kullanılarak(ki büyük çelişkidir) BOH (Büyük Orta Doğu Harekatı-Projesi) bütününde ülkemizde Ilımlı İslam Süreci başlatılmıştı. Öyle bir süreç ki; Iran kadını bize koşarken, bizim kadınlarımız radikal İslamcı İran’a koşturularak. Yaklaşıma bak.
Dahası olayı nasıl saptırıyorlar ABD ile yatıp kalkanlar. Neymiş
efendim; İyi de onun yerine gelen AKP, yıktıklarıyla yıkılan Refahyolu’nu aratmıyor mu? Aratmıyor ise, bilmediğimiz bir gizemli teslimiyet var. NATO ve ABD öteden beri kavramı (Konsepti) siyasal İslam’ı beslemek değil mi idi?.. Sanki hiç vazgeçti de..Bugün daha fazlasıyla besliyor. Fehmi Koru 25 / 08 / 2000) 28 Şubat'ı "en ince ayrıntılarına kadar düşünülmüş dış destekli bir devlet projesi" diyor; Peki, 2000’ler sonrası, iki günde kurulup, üçüncü gün iktidara taşınan AKP süreci neyin projesi. Dürüst isen ver bunun yanıtını. MGK toplantısında Batı Çalışma Grubu (BÇG - 28 02 / 1997)'nun 1995 yılından bu yana üzerinde çalışarak hazırladığı post - modern darbe bildirisi ve kararlarını Refahyol Hükümeti (Erbakan - Çiller)'ne sundular. Doğrudur. Zamanın Genelkurmay II. Başkanı Çevik: "Arkadaşlar Türkiye tarihi bir dönem yaşamıştır. İlk defa TSK öncülüğünde sivil toplumun örgütleri ve halkın desteğiyle ülkeyi laiklikten uzaklaştırmak isteyen güçler engellenmiştir. Bu silah kullanılmadan rejimin özgücü ve sivil inisiyatifle yapılan post-modern bir darbedir." Dediği de doğrudur. Peki soruyorum bu Çevik Bir Paşa, şimdi nerede görevli? AKP yandaşı bir oluşumun yönetiminde kim çalışıyor. Dedim ya, halkı keriz yerine koymak buna derler..Ordu siyasetin merkezine konuşlandı, askeri Koruma (Ar.vesayet ), asker sivil siyasete karışmamalı. Asker bu nedenle uyarılmalı, kulağı çekilmeli. Tüm bunlar masal. Asker’in 1960 ve 28 Şubat mantığının, dahası halka ve sola yakın, Laik Demokratik Cumhuriyetçi duruşu değiştirilerek 12 Mart ve 12 Eylül mantığına dönüştürmektir, temel amaç. Daha doğrusu askeri bekçi Murtaza’ya dönüştürmekte... Ilımlı İslamcı teorisyenlerin şu değerlendirmesi size de ilginç gelecektir: Cumhurbaşkanı Demirel defalarca darbe ve muhtıralar yaşamasına karşın 28 Şubat darbecilerinin yanında saf tutacak, adeta 28 Şubat rejimin sivil baş aktörü olacaktı.Sizler değil miydiniz o Demirel’in kucağında büyüyen. Ne oldu da Baba diye peşinden koştuğunuz Demirel sizin için bu kadar değişti. Kesinlikle inanıyorum; klasik, modern darbelerden sonra post-modern bir darbe sürecinin yaşandığına. Siyasal erkin başlattığı sanal Ergenekon süreci böylesi bir süreçte sivil faşizme giden yoldur. Artıdemokrasiyi değil antidemokrasiyi kurumsallaştırma sürecidir, 2000’ler sonrası.. Olguları saptırmak resmen ilkeleri olmuş. Öyle olmasa bunları söylerler miydi: 28 Şubat ülkeyi laiklik adına irtica'dan koruyacağım derken her türlü entrika, batık bankalar, yolsuzluklar, şaibeli özelleştirmeler, başını almış gitmişti. Ülkenin 60 milyar doları bu süreçte buharlaştırılmıştı. Başörtüsünün üniversitedeki yasağı imam hatip okullarının İnançlı insanın fişlenmesi ve işinden, gücünden, istikbalinden mağduriyeti cinayetler 28 Şubat'ın çirkin yüzünün hemen akla gelen resimleridir. İnsanda biraz insaf olur, utanmayı bırak. 28 Şubat sonrası kim iktidar oldu? Ülke bu süreçten sonra tüm ulusal değerleriyle kim tarafından satıldı. Her şeyi özel-leştiren mantık neden TOKİ’yi özelleştirmedi? Kimin çocukları kimler tarafından okutuluyor? Kimlerin çocukları siyasal erki arkasına alarak köşe oldu? 28 Şubatın Generallerinin bazıları nerede çalışıyor? Ülkeyi kim 400 milyar dolar batağına sürükledi? Devlet memuru iktidar mensupları havuzlu villalarda nasıl oturabiliyor? Analarımızın kutsal başörtüsünü modernize ediyorum diyerek daha da karartan kimler? Kadınlarımızın ve kızlarımızın başına çaput sıkarak kutsal Anadolu insanının kutsal başörtüsünü kimler siyasi ranta dönüştürdü? Parti militanlarını devlet kurumlarına dolduran ve bunları inançlı insanlar diye yutturan, gerçek inançlıları perişan eden kim? KPSS sınavları rezaleti kimlerin işi? 12 Eylül darbecilerini ayıplıyoruz, hayır duası etmiyoruz diyen mantığın, karanlığın gülen yüzü tarafından sürekli hayırlarla yad edildiğini nasıl unutursunuz? İttihatçı ve Jön-Türk darbelerle Balkanlar ve Osmanlı imparatorluğu kaybedildi diyenler, Balkanları ve Osmanlı İmparatorluğunu kurmaya mı çalışıyorlar? (Böylesi bir süreç gerçekleşme sürecine girsin ben de varım). En önemlisi; “klasik, modern, post-modern darbe dönemleri kapanmıştır. e-muhtıranın da sahibi çıkmamıştır ve sanaldır” diyenler, acaba Yaşar Büyük Anıt ve Başbakan’ın Dolmabahçe konuşmasından sonra ortaya çıkan “E-Muhtıra (28 / 04 / 2007)”nın kimler tarafından verildiğini / kurgulandığını bilmeyecek kadar algısızlar mı? Dolmabahçe’de FB mi tartışıldı? Mağdurları ve mazlumları oynamanın aracı “Uyarı (Muhtıra)” İlker Başbuğ tarafından verilmediği için mi “Devlet Şeref Madalyası” ile ödüllendirilmedi? Yaşar Büyükanıt, hangi hizmetinden dolayı bu madalyayı hak etti? Darbelerin nedeni olarak gösterilen, anarşi, terör, irticanın yükselişi ve bölücülük olgularında 2000’ler sonrası artma mı, yoksa azalma mı oldu?, Yaşanan bütün darbe ve müdahalelerde ABD’nin etkinliği azaldı diyenler, acaba 2000’ler sonrası yapılanmalardaki ABD etkinliğini hiç düşündüler mi? İşin düşündürücü boyutu, küresel efendiyle hareket edenlerin, küresel efendiye karalamalarını da siyasi ranta dönüştürmeleri? Darbeler Anadolu'nun
yetişmiş insan kaynağını devletten uzak tutmuş diyenler, bugünkü
devlet yapılanmasında, parti militanları mı, yoksa Anadolu insanı
mı etken, bunu algılayabiliyor mu? Sakın şaşırma; Peygamberimizin Kâbe’ye girişi gibi, karanlığın gülen yüzünün “Anıtkabire” girerek, işaret vermesini yaşarsan. Çünkü çok suskunsun.. Günümüzde. Özellikle 1990 ve 2000’ler sonrası asker üzerinden kurgulanan oyunlar ABD + AB = ARBD küresel saldırı denklemi bütününde, ABD öncülüğünde tek elden uygulanmaktadır, çünkü SSCB devleti de yukarıda belirttiğim gibi dağılmıştır ve iki kutup tek kutba inmiştir.. AKP iktidarı ile bu somut olarak karşımıza çıkmaya başladı; Eldiven. Yakamoz. Balyoz… Ayışığı… Sarıkız… İrticayla Mücadele Eylem Planı, Deniz Baykal operasyonu, vs, vs. Bakalım başka neler-neler kurgulanacak. Sayın Kılıçdaroğlu için, özel müfettiş görevlendirildiğine göre, arkadan yeni kurgular geliyor demektir.. Nedir bunlar? Neyin Planları..? Ne olduysa oldu, nasıl olduysa sandığı kapanlar bunları tek-tek sandıktan çıkardılar ve darbecilerin yerine kendileri kullanmaya başladılar.. Bir de bunların
günlüklerini tutan varmış. Ülkemiz resmen
darbeler cehennemi. Bulgulayanlar kimler, cenneti getirecek olanlar. İhbarları sandık - sandık belgelerle (nereden ve nasıl bulduysa) yapan kim? Mehmet Baransu -Taraf Gazetesi Muhabiri- Zaman Grubuna ait Aksiyon Dergisi eski muhabiri, Kürt kökenli bir aileye mensup. 4 yıl ABD’de kaldı. Belgeler bavulla kendisine geliyor. Fakat bavulla belge getirenleri tanımıyor. Yasemin Çongar’ın CIA çalışanı olan eşi ile ABD’den dost. Bunları yayınlayan kim? Taraf Gazetesi. Devlet ve Ordu düşmanı haberlerin sürekli olarak verildiği, ekonomik kaynağının ve zararların karşılanmasının bazı cemaatler ve dış kaynaklı fonlar tarafından karşılandığı gazete. Çetin Altan’ın oğlanlarından birinin Genel Yayın Yönetmeni, CIA çalışanı eşinin Yardımcısı olduğu iki kişi tarafından yönetilen yayın organı. Gözaltı’na Alma Kararını verenler kim? Adına Ergenekon denen davanın Savcıları. Bu Savcıların uygulamalarından şikayet eden hukuk adamlarının ortak talebi nedir? Tutuklamaların cezaya dönmesi ve insanların haksız yere, uzun süre cezaevinde tutuklu kalmaları. Şu örnek veriliyor: Bir şüphelinin evinde bulunan 150 yıllık antika tüfek yanlışlıkla! Otomatik ağır silah diye yazılmış, mahkeme sürecinde doğrunun anlaşılması, bilirkişi raporu derken gerçek 1 yıl sonra anlaşılıyor ve adam boşu boşuna 1 yıl yatıyor. Peki, bu Savcıların uygulamaları ile ilgili olarak HSYK’na şikâyet var mı? Yüzlerce var. Bu şikâyetleri yürürlüğe koymayan makam neresi? Ali Dibo şaibesi ile suçlanan Adalet Bakanlığı... Ey iktidar; Elinden geleni ardına koyma, gözaltına almak yetmez, zindanlara da atsan Türk Milleti, bu yaptıklarının hesabını 12 Eylül’de senden soracak. Sonra da Türk Adaleti çuvalı dibinden tutup silkeleyecek. Seyreyle o zaman gümbürtüyü. Bu konuda yazdıklarım: İşin en ilginç yanı; sınırsız ve kuralsız demokrasi avcılarının yeni planları: "Balyoz Planı"na ilişkin iddialar kapsamında "tutuklanacaklar" listesinde adlarının yer aldığı ileri sürülen 27 gazeteci, İstanbul Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulundu. Dilekçede, "Taraf gazetesinde 20 Ocak 2010 tarihinden itibaren yayımlanmaya başlanan 'Balyoz Planı' haberinden başta dönemin 1. Ordu Komutanı olmak üzere birçok üst rütbeli subayın Anayasa'yı ihlal suçu ile yasama organına ve hükümete karşı suç oluşturan eylemlerde bulunduklarının anlaşıldığı" iddia edildi. Suç duyurusu
dilekçesinde, Nazlı Ilıcak, Mehmet Altan, Abdurrahman Dilipak, Ahmet
Taşgetiren, Ali İhsan Karahasanoğlu, Cengiz Çandar, Ekrem Dumanlı,
Hasan Celal Güzel, Hidayet Karaca, Hüseyin Gülerce, Mustafa Karaalioğlu,
Perihan Mağden, Akif Emre, Hasan Karakaya, Kazım Güleçyüz, Mehmet
Ocaktan, Nuh Gönültaş, Sibel Eraslan, Sadık Albayrak, Yavuz Bahadıroğlu,
Emre Aköz, Serdar Arseven, Mustafa Erdoğan, Etyen Mahçupyan, Gülay
Göktürk, Ali Bayramoğlu ve Murat Belge'nin imzaları yer aldı. Dışarıdakilerin bakışı ise, ayrı bir düşün konusu, çünkü içerdeki sınırsız ve kuralsız demokrasi avcısı sol eskilerinin, bölücülerin ve İslamistlerin söylemleriyle örtüşüyor. İngiliz The Times gazetesi, “Balyoz” darbe iddialarına dikkat çekerken planın “görülmemiş ayrıntılarının şoke edici” olduğunu yazdı. Gazete, Türkiye’deki “iktidar mücadelesinin de, silahlı kuvvetleri, komplocular ile siyasetten uzak bir orduyu isteyip, hassas belgeler sızdıran isimsiz askerler olmak üzere ikiye böldüğü”nü de öne sürdü. The Times gazetesi, “Balyoz” darbe planı iddiaları ve Türkiye’deki laikler ile hükümet arasındaki gerginlikleri irdeleyen iki ayrı haber yayımladı. “Balyoz” darbe planı iddialarına ilişkin “Belgeler içeren valiz, çok Türk vari yeni bir planı ortaya çıkarttı” başlıklı haberde AKP’nin iktidara geldiği 2002 yılında lideri Recep Tayyip Erdoğan’ın Türk siyasetinde “yeni temiz bir sayfa” sözünü verdiğini, partisine ilişkin korkuları gidermek amacıyla da AB üyelik hedefine ve dünya ekonomisine daha büyük entegrasyonuna destek vereceklerini söylediğini kaydetti. Gazete, "Balyoz" darbe planına ilişkin olduğu öne sürülen binlerce sayfalık belge, CD'ler ve kayıtlara dikkat çekerek şöyle devam etti: “Ancak, The Times'in gördüğü kanıtlara göre 2002 ve 2003 yıllarında Sayın Erdoğan ve destekçilerinin iktidara gelmelerinden birkaç ay sonra bazı Türk generali ve düzinelerce subay, bir darbe ve sonraki dönem için detay planları başlattı.” Newsweek: TSK
yenildi.. Siyasette belirleyici güç olmaktan çıkan ordunun kâğıttan
kaplana dönüştüğünü savunan dergi, “Bu durumda Erdoğan’ın daha İslami
bir vizyonu uygulamada özgür olacaktır.. Türkiye’de dokunulmaz olarak
görülen askerler, siyasi kaidesinden düşürüldü” derken, “Ordu sadece
siyasi gücünden olmadı aynı zamanda karşı mücadele edemediği veya
etmek istemediği de kanıtlandı. Geçen hafta, bazıları çok üst rütbeli,
düzinelerce subay gözaltına alındı. Üst düzey askeri liderler ise,
toplandı ve bırak bir darbe, ancak kısa bir açıklama yayımlayabildiler. The Times: Türkiye bir felaketin eşiğinde… Recep Tayyip Erdoğan’ın başında bulunduğu ılımlı İslamcı hükümet ile ordu arasındaki mevcut mücadele, bir darbeyi provoke ederse veya siyasi yada dini şiddeti kışkırtırsa eğer, Batı için, bölgesel istikrar için ve bu yükselen ekonomik gücün umutları için kayıplar, hesap edilemez. The Economist: Çılgınca darbe planı hikâyelerine rağmen, Türk ordusu siyasete artık daha az müdahale etme eğilimine girmekte… İllerde orduya yetkiler veren, daha açık ifade ile; İçişleri Bakanlığı ile Genelkurmay Başkanlığı arasında 7 Temmuz 1997'da imzalanan ve İl İdaresi Kanunu'nda yapılan değişiklik askerin, polisin yeterli olmadığı durumlarda toplumsal olaylara müdahalesine dönük bir düzenlemeyi zorunlu kılan yapılanma. Emasya (Emniyet-Asayiş-Yardımlaşma) protokolünün hükümet tarafından neden kaldırıldığını gün gibi ortada. Ordunun siyasetteki rolü sadece Türkler açısından önem taşımıyor. Bu durum, ülkenin stratejik konumu, enerji nakil hatlarında oluşu,Nato’nun ikinci büyük ordusuna sahip olması, çoğunluğun Müslüman olduğu ender laik ülkelerden olması açılarından da önemli” ifadelerine yer verdi... Şu anda eğer Türk ordusu siyasete karışma tutkusundan vazgeçiyorsa, bu kısmen genelkurmay başkanı İlker Başbuğ sayesindedir... 1990'larda güneydoğuda görev yapan ve sertliğiyle nam salan Başbuğ, aslında diğerlerinden daha az laik değil. Ancak Başbuğ, ordunun İslam dini ile yıldızının barışmadığı algısının, zaten azalan halk desteğini daha da düşürdüğünün gayet bilincinde. Atatürk 1909 yılında Jön Türklere, askerlerin artık siyasete bulaşmak yerine orduyu güçlendirmesi gerektiğini söylemişti. Aradan geçen 100 yılı aşkın süre sonra, mesaj yerine ulaşmış görünüyor… Bunları çoğaltabiliriz. Fakat bir tanesi var ki; ülkemde birilerinin söyleyemediklerini söyleyerek korku imparatorluğunu alabildiğine besliyor. Adı Sabrina
Tavernise. New York Times’ten. Seçimlerde AKP’lilerle ev gezmelerine
çıkan bir… New York Times, Sabrina Tavernise imzası ile yayımladığı “Türkiye’de Ordu Çekiliyor ve Güç Yeniden Uyarlanıyor” başlıklı haber analizinde Türkiye’de eski komutanların gözaltına alınmasına işaret ederek, “Türkiye’de uzun yıllarca dokunulmaz olarak görülen ordu, siyasi kaidesinden şaşırtıcı katiyet ile düşürüldü” yorumunu yaptı. Bunun da NATO üyesi “Türkiye nasıl bir ülke olacak?” gibi “hayati” bir soruyu gündeme getirdiğini kaydeden gazete, ordunun, laikliği korumak için seçilmiş hükümetleri iktidardan uzaklaştırdığını da yazdı. Gazete şöyle devam etti: “Ordu sadece
siyasi gücünden olmadı aynı zamanda karşı koyamadı veya koymak istemediği
de kanıtlandı. Geçen hafta, bazıları çok üst rütbeli, düzinelerce
subay gözaltına alındı. Üst düzey askeri liderler ise, toplandı
ve bırak bir darbe, ancak kısa bir açıklama yayımlayabildiler.” “Türkiye şimdi,
ülkenin otoriter Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın haklarını çiğnemesinden
korkan milyonlarca laik Türk’te derin bir kaygı yaratarak meçhul
bir bölgeye doğru ilerliyor.” Türkiye’de şimdi “derin tarihi bir değişim”in yaşandığını da yazan New York Times, daha önce birkaç defa darbe yapan ordunun rolünün, Erdoğan’ın yükselişi ile değişmeye başladığını, 2007 seçimindeki zaferinin de, askerlerin siyasetteki rollerini önemli ölçüde azalttığını vurgularken de “Bu zaten değişiyordu. Savcıların dile getirdikleri darbe komplolarının hiç biri, gerçekleşmedi çünkü ordunun en tepesindeki liderliği, onları durdurdu” diye yazdı. Gazete şu değerlendirmeye yer verdi: “Ve ordunun göz altılara yanıt vermemesinin, müdahaleler karşıtı bir liderliği yansıtıyor. Şimdiki Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ, askerlerin müdahalesine karşın konuştu ve Sayın Erdoğan ile iyi ilişkilerinin olduğuna inanılıyor. Ancak Sayın Erdoğan’ı eleştirenler için gözaltılar, muhalefeti susturmaya yönelik çığ çabalar gibi görülüyor. Ve artık cumhurbaşkanlığı, bürokrasi ve parlamento olmak üzere, gücün çoğunu elinde tuttuğuna göre, dürtülerinin kontrolsüz kalmasından kaygılanıyorlar.” New York Times, Erdoğan’a karşı koyacak tek kalan kurum olan yargının, “yakında, İslamcı destekçilerinin ellerine geçmesi” endişelerini de aktardıktan sonra “Sayın Erdoğan, kazançlı çıkmasından mutlu olacak olanlar bile kendisi için otoriter eğilimleri olan kusurlu bir lider olduğunu söylüyorlar” diye yazdıktan sonra Doğan Yayın Grubu’na getirilen para cezasını örnek gösterdi. İşte bu kadın, yani New York Times'ın Türkiye muhabiri Sabrina Tavernise, bir iki yıldır yazdığı haber ve yorumlar yüzünden hedef tahtasına oturdu ve Ciddi bir itibarsızlaştırma kampanyasının muhatabı oldu… Bence bunları hak eden biri, çünkü tüm özgörevi AKP’yi aklamak adına 'laikliğin elden gittiği, Türkiye'nin ikinci bir İran olma yolunda ilerlediği, dahası İran bize koşarken, ülkemin İran’a koşuşturulduğu' konularının doğru olmadığını kanıtlamaktı.Hem de bunu New York Times gibi dünyanın en saygın gazetelerinden birinde yaptığı için dünya çapında etkili oluyor ve fena halde can sıkıyordu. Resmen; AKP'nin kadrolu yazarıydı, çünkü seçimlerde AKP ile kapı-kapı dolanıyor ve New York Times'a geçtiği haberlerde Başbakan Erdoğan ve AKP hükümetine yaklaşımını iktidar yayın organı dozunda sürdürüyor. Haberlerinde ağırlıklı olarak AKP'lilerin görüşlerine yer veriyor ve Erdoğan'ın övüleceği kısımları öne çıkartıyor. Arada, kendi yorumlarına Atatürk aleyhinde satırlar sıkıştırarak, Erdoğan'ın hamlelerine de 'demokratik değişiklikler' diyordu." Onun için; AKP iktidarı Türkiye'nin umudu idi laikliğe sahip çıkanlar aptaldı. Yunan asıllı olduğunu yalanlayanların, yunan düşmanı dincilerin olduğu düşündürücü idi. Bunlar için Sabrina kutsaldı, Sabrina gibi düşünen AB Komisyonu Başkanı Barroso, Brüksel'de aşırı Türkiye yanlısı olmakla suçlanan Finlandiyalı Genişleme Komiseri Olli Rehn ve Joost Lagendijk kutsaldı.. Şimdi yeni bir durum var. Bir süredir Batı medyasında AK Parti ve Başbakan Erdoğan hakkında çıkan haberlerin rengi değişmiş durumda. Reformların yavaşladığı, Erdoğan'ın devletle uzlaşmaya başladığı, AB sürecinin durduğu gibi eleştiriler öne çıkıyor. Ve bunlar dün Batı'dan gelen eleştirileri yerden yere vuranlar tarafından manşetlere taşınıyor. Ve gün geldi bu Sabrina gerçeği gördü ve AKP’yi eleştirmeye başladı. Daha doğru batı trenine binmiş doğu yolcusu olduğunu anlamıştı. Sadece Sabrina değil, ülkemin bazı liberal yazarları ve aydınları da; Partinin reformcu politikalardan vazgeçerek daha milliyetçi bir çizgiye kaydığını köşelerine taşımaya başlamış ve Sabrina bu duruşları haklı görmeye başlamıştı. Öyle ki; Lagendijk ve Rehn gibi isimler de satır aralarında AKP’yi eleştirebiliyorlardı. Avrupa Parlamentosu Sosyalist Grup Başkan Yardımcısı Swoboda Erdoğan'a "Türkiye'de daha özgür basın görmek istiyoruz" diyebiliyordu. Recep her zamanki
duruşuyla yine tarihi gerçekleri, günümüz Ali Kemaller’in yönlendirmesiyle
çarpıtarak CHP’lilere yanıt verirken, “Dersim sürgünü belgelerini
açıklarım” diyebiliyordu. Mustafa Kemal Atatürk’ün “Büyük Zafer’in şerefine katılmayı en az hak edenlerden biri Nurettin Paşa’dır.” Dediği kişi… Konya Valisi ve Konya yöresi komutanı unvanıyla görevlendirilen bu kişi, duruşu nedeniyle Atatürk tarafından görevinden alınan ve 1936’da Dersim Harekâtını yöneten Taşköprü’deki damadı General Abdullah Alpdoğan’ın evine yerleşen kişi. Büyük Millet Meclisi gizli oturumunda bazı milletvekilleri Nurettin Paşa’nın Koçgiri isyanını bastırma yöntemini eleştirdi. Araştırma komisyonu suçlu bulup Merkez komutanlığından aldığı kişi. En önemlisi, askeriden uzaklaştırıldıktan sonra Bursa’da “Şeriatı geri getireceğim” diyerek milletvekili seçilen kişi. Recep bu Terakkiperver, şeraitçi kimliğin Koçgiri’deki katliamlarına değinmiyor, Dersim ile birilerine tarih dersi veriyor. Değinmediği bir başka gerçeklik, bu isyanların başladığında Anadolu’da 200 bin istila ordusunun varlığı ve Anadolu’da bu istila ordusunun tetiklediği isyanların tavan yaptığına, Ermeni, Rum ve Pontus ayaklanmalarının tetiklendiğine…. İşin en dikkati
çeken olgusu, Ülkemizde Ergenekon sanallığıyla Bir Endonezya sürecinin
işletildiğidir. Daha açık söylemle ulusalcı Ahmet Sukarno ve faşist
Muhammed Suharto süreci. Sukarno ülkesini önce, 15 üyeli federasyondan üniter devlete geçirdi. 5 ilke belirledi: Ulusalcılık, halkçılık, temsili demokrasi, devletçilik, laiklik… Tam bu noktada
operasyon başlatıldı(30/09/1965) ve “30 Eylül Hareketi” isimli bir
grup Endonezya'nın en kıdemli altı generalini kaçırdı! Endonezya
ordusunun altı üst düzey generalinin kaçırılması, rütbesi düşük
bir generalin önünü açtı. Bu isim, Tümgeneral Muhammed Suharto idi. Ve 1967'de tüm
yetkilerini Tümgeneral Peki bu 30 Eylül hareketi neydi? Arkasında
kimler vardı? Günlük yaşam
İslami esaslara göre yaşanmaya başlandı. Bunun bir örneği de Malezya'dır. Ve bu kriz döneminde,
20 Mayıs 2002'de Doğu Timor bağımsızlığını ilan etti. İsmailağa Cemaati’ne
yönelik soruşturmayı Jandarma katkılarıyla başlatan bir Cumhuriyet
Başsavcısı (Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner), Erzurum
Cumhuriyet Savcısı Osman Şanal’ın polis katkısıyla kurguladığı soruşturma
sonrası tutuklanabiliyor. Sonrasında; Yargıtay 11. Ceza Dairesi,
Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner'in tahliyesine karar
verebiliyor. Yargıda ve poliste yuvalanmış TSK’yi düşman gören dinci personelin listeleri dikkate alınarak; eski komutanlar gözaltına alınabiliyor ve TRT ve AA'nın henüz gözaltı başlamazdan ve aramalar yapılmazdan birkaç gün önce haberi olabiliyor. Nerede özerklik? Bir ülkenin başbakan yardımcısı, ortaya çıkıp ‘nerden haberi olduysa’ “İmdaaat, bana suikast yapılıyor” diye ortalığı karıştırabiliyor ve de suçlanan subayların ofislerinde ‘Kozmik arama’ yapabiliyor. Ülkemde, bir kuvvet Komutanına, ülkemin bir savcısı 'İtirafçı Ol' teklifinde bulunabiliyor (Balyoz soruşturması kapsamında 2 kez ifadesine başvurulan Orgeneral Hava Kuvvetleri komutanı İbrahim Fırtına'ya Savcıların İtirafçılık Teklifinde Bulunulduğu Ortaya Çıktı.) Atlantik ötesi
karanlığın gülen yüzü çıkıp; referandum konusunda; “O pakette milletimizin
istikbali için çok önemli maddeler de var. Ölüleri mezardan kaldırıp
oy kullandırılmalı ve Paket bu yönüyle desteklenmeli; evet oyu verilmeli”
diyebiliyor. Ülkem beklenmedik olayların odağı değil, beklenen kurgulu olayların odağı oldu. Düşünün; Ergenekon dava bütününde gün ışığı görmemiş belge ortaya çıkıyor. Kıdemli albay Dursun Çiçek imzalı (Islak imzalı) bu Belge; Genelkurmay Harekat Başkanlığı'nın AK Parti'yi ve Fethullah Gülen'i bitirme planı olarak ortaya atılabiliyor Ve çok sonraları;Eskişehir
Emniyet Müdürü Hanefi Avcı’nın “Haliç’te yaşayan Simonlar; Dün Devlet
Bugün Cemaat” adlı kitabı piyasaya sürülebiliyor... Kitabında, Ergenekon
ve Balyoz davalarını, polis teşkilatının içindeki Gülen cemaatinin
nasıl örgütlendiğini, CHP eski lideri Deniz Baykal’ın istifasına
yol açan kasedi, generalleri istifaya zorlayan telefon konuşması
kayıtlarını ve Türkiye’yi derinden sarsan daha pek çok olayı sorguluyor. Atatürk Cumhurbaşkanı iken; TBMM’ne başvurarak, bütün mal varlığını milletine bağışlamak istiyor. Varisi olduğu için yasal olmadığından reddediliyor. Atatürk’ün en düşündürücü ve bugünkü siyasal erkin yapılanmasını çok iyi anlatan bir duruş sergiliyor: İnönü’yü19 Eylül 1937 günü Başbakanı İsmet İnönü’yü görevden alıyor. Sonrasında Genel Sekreteri Hasan Rıza Soyak’ı çağırıyor ve İşbankası’nın, her ay İsmet Paşa’ya iki bin lira ödemesi için Talimat mektubu yazdırıyor. Nedeni Başbakan’ın parasının olmadığını bilmesi. Evet, Başbakan’ın parası yok. Günümüzde, Abdullah bey böylesi işleyen süreçte, acaba Başbakan için benzer bir talimat gereksinimi duyar mı? Bir daha vurgulayayım; Bir tarafta Atatürk ve İsmet Paşa; diğer tarafta Abdullah Gül ve Tayyip Erdoğan. Pazar günü halkoylaması var. Halk kendi oyuyla oyuna gelmemsi için; birkaç önemli olguya değinmek istiyorum, sandık başına rahat gitmesi için: 12 Eylül darbe anayasasına şiddetle karşı olanlar, darbe yapanların yargılanmasını önleyen 15. maddeyi kaldırdım diyenler neden zaman aşımını kaldıracak bir ekleme yapmadılar? Bir vefa borcu mu ödeniyor? Anayasa Mahkemesinin 11’den 17’ye çıkarılarak, hemen-hemen üyelerin tamamı cumhurbaşkanı tarafından atanacak (14), 3’ü TBMM tarafından. Parti kapatmak için üçte iki çoğunluk aranacak. Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu(HSYK), 7 olan üye sayısı 22’ye çıkarılarak ve de Adalet Bakanı ve Müsteşarı kurul üyesi olacak..yeniden yeniden yapılandırılacak. Tüm bunlar bir partiyi otoriter bir yapıda egemen kılacak bir süreci beraberinde getirmeyecek mi? Dahası, yargı siyasal iktidarın arka bahçesi haline getirilmiyor mu? Böylesi yapıdaki yargı ile, iktidardan düşün bir partiyi yargılayabilir misiniz? Memura toplu sözleşeme hakkı, ‘Kamu Görevlileri Kurulu’ bütününde verilmesi, resmen toplu sözleşme hakkını ortadan kaldırmak değil de nedir? Bu halkoylamasında, elmalarla armutların aynı anda oylandığını neden algılayamıyorsunuz? Memur kardeşim bazı maddeleri beğeniyor, fakat toplu sözleşme ile ilgili maddeyi beğenmiyor; neden birine ‘Evet’, diğerine ‘Hayır’ deme hakkı yok? Lütfen farkına
varın, bunlar her şeylerini yitiriyorlar. Siyasi rant kokan 'Hayırlı
akşamlar', 'Hayırlara vesile" tümcelerini bile korkudan söyleyemez
oldular, “Evet Sendromu” yüzünden. ŞEVKET ÇORBACIOĞLU
|
|
